Co to jest toksoplazmoza?

Toksoplazmoza, jedna z najczęstszych chorób pasożytniczych występujących u człowieka, może być groźna zarówno dla przyszłej matki, jak i rozwijającego się w jej łonie dziecka. To właśnie dlatego badanie w kierunku toksoplazmozy jest jednym z najważniejszych, jakie należy wykonać już na wczesnym etapie ciąży.

Toksoplazmoza to choroba pasożytnicza, którą wywołuje pasożyt Toxoplasma gondii. Jest on szeroko rozpowszechniony w naturze, zarówno wśród zwierząt, jak i ludzi, a jego największymi żywicielami są koty. Zarażony kot może w ciągu doby wydalić 10 milionów tzw. oocyst – jednej z form zdolnych do zarażania toksoplazmozą.

Jak można zarazić się toksoplazmozą?

Człowiek może zarazić się toksoplazmozą na kilka sposobów: drogą pokarmową, przez łożysko, jeśli choruje matka (toksoplazmoza wrodzona) lub podczas transfuzji krwi. Najczęściej do zakażenia pasożytem dochodzi drogą pokarmową. Może być to spowodowane zjedzeniem surowego bądź niedogotowanego mięsa, wypiciem skażonej wody czy zjedzeniem surowych, nieumytych warzyw i owoców. Źródłem zakażenia może być także kontakt ze skażoną glebą, np. podczas prac w ogrodzie.

Objawy zakażenia toksoplazmozą

Toksoplazmoza wywołana drogą pokarmową u osób z prawidłową odpornością może nie dawać żadnych objawów, a jeśli już się pojawią, najczęściej mylone są z grypą lub przeziębieniem. Wśród najczęstszych objawów toksoplazmozy można wymienić: gorączkę, powiększenie węzłów chłonnych, zmęczenie, bóle mięśni, wzmożoną potliwość, szczególnie w nocy. Niezwykle rzadko u osób z prawidłową odpornością dochodzi do ciężkiego przebiegu choroby, ale w niektórych przypadkach może dojść do zapalenia wątroby, płuc, mózgu czy siatkówki (toksoplazmoza oczu).

Toksoplazmoza wrodzona

Najgroźniejszą odmianą jest toksoplazmoza wrodzona. Mówimy o niej, jeśli toksoplazmozą zarazi się kobieta będąca w ciąży, a pasożyt przez łożysko przedostanie się do płodu. Ryzyko zarażenia płodu przez zakażoną matkę wzrasta wraz z wiekiem ciąży. Według badaczy wynosi ono od 25% w pierwszym trymestrze do aż 65% w trzecim trymestrze ciąży. Według danych w Polsce dochodzi do wystąpienia toskoplazmozy wrodzonej w 1 do 4 przypadków na 1000 ciąż. Następstwem wrodzonej toksoplazmozy mogą być wodogłowie lub małogłowie, zwapnienia w obrębie mózgu, opóźnienie rozwoju psychomotorycznego, a także problemy ze wzrokiem.

Badania IgM i IgG

W związku z niebezpiecznymi powikłaniami toskoplazmozy kobietom ciężarnym już na wczesnym etapie ciąży zaleca się wykonanie badań w kierunku tej choroby. Przyjmuje się, że takie badanie powinno zostać przeprowadzone do 10. tygodnia ciąży. Najczęściej stosowaną metodą jest badanie krwi w kierunku obecności przeciwciał: Toxoplasma gondii IgG oraz Toxoplasma gondii IgM. Przeciwciała klasy IgM wykrywa się u osób ze świeżo nabytym zarażeniem. Mogą się one utrzymywać do roku od zakażenia, a nawet dłużej. Przeciwciała IgG produkowane są przez całe życie w następstwie inwazji pierwotnej. Uważa się, że u osób z nabytym świeżym zarażeniem stwierdza się przeciwciała IgM i duże ilości IgG, u osób ze „starym” zarażeniem – niskie IgG i brak IgM.

Najważniejsza profilaktyka

Właściwą interpretacją wyników badań w kierunku toksoplazmozy zajmuje się lekarz prowadzący, który w razie potrzeby kieruje dalszym leczeniem. Najważniejsza jest jednak profilaktyka. Największą rolę odgrywa właściwa higiena, zwłaszcza przy przygotowywaniu posiłków. Kobiety w ciąży muszą unikać surowego lub niedogotowanego mięsa. Źródłem zarażenia mogą być: brudny nóż, deska do krojenia czy blat. Przyszłe mamy powinny także ograniczyć kontakt z kocim żwirkiem i ziemią, która może być zanieczyszczona kocimi odchodami, a wszelkie prace w ogrodzie wykonywać w rękawicach ochronnych.

Kiedy wykonać badania cytologiczne?

Wszyscy doskonale wiemy o tym, że regularne badania profilaktyczne mają ogromne znaczenie i pozwalają na zachowanie dobrego zdrowia. Istnieją jednak badania, którym nie poddajemy się zbyt chętnie. Jednym z tych jest cytologia. To badanie, którego kobiety często unikają. Powodem jest zarówno wstyd, jak i obawa, że jego wyniki okażą się niepokojące. Tymczasem cytologia to jedno z tych badań, które ratuje kobiece życie! Sprawdźmy dlaczego warto je wykonywać.

Czym jest cytologia ginekologiczna?

Cytologia ginekologiczna to badanie polegające na mikroskopowej ocenie stanu komórek nabłonka pobranych z pochwy oraz tarczy szyjki macicy. Lekarz ginekolog pobiera próbkę za pomocą specjalnej szczoteczki, która zostaje umieszczona w sterylnym opakowaniu. Laborant dokonuje dokładnych oględzin pobranej próbki. Obrazy widoczne pod mikroskopem klasyfikowane są według systemu Bethesda na prawidłowe, zmiany małego stopnia, zmiany dużego stopnia lub atypowe komórki śródnabłonkowe.

Jakie choroby pozwala wykryć?

Cytologia to badanie ginekologiczne, które może być pomocne w wykryciu wielu chorób związanymi z drogami rodnymi kobiety. Przede wszystkim służy w diagnozowaniu raka szyjki macicy. To jednak nie wszystko. Dzięki cytologi możliwe jest również zdiagnozowanie różnego rodzaju infekcji i stanów zapalnych w obrębie dróg rodnych kobiety. Właśnie dlatego nie warto się go obawiać. Często jest to bowiem najskuteczniejsza metoda na wykrycie schorzeń, które nie dają żadnych dolegliwości. Wczesne wprowadzenie odpowiedniego leczenia daje zaś spore szanse na szybszy powrót do zdrowia.

Kto powinien poddać się temu badaniu i jak często je wykonywać?

Cytologia ginekologiczna jest badaniem, któremu powinna poddawać się każda kobieta, które rozpoczęła życie seksualne. Niezależnie od wieku pacjentki jest to bowiem najskuteczniejsza metoda na skontrolowanie stanu zdrowia układu rozrodczego kobiety. Badanie cytologiczne powinno być wykonywane nie rzadziej niż raz na trzy lata, jednakże optymalnie poddawać się mu raz do roku. Dzięki temu możemy bowiem na bieżąco kontrolować swój stan zdrowia. Jest to szczególnie ważne w przypadku kobiet, które są zagrożone zachorowaniem na raka szyjki macicy (np. posiadające przypadki zachorowań w rodzinie).

W jaki sposób przygotować się do badania?

Cytologia to badanie, do którego należy w odpowiedni sposób się przygotować. Tylko wówczas jego wynik będzie w pełni wiarygodny i miarodajny. Na kilka dni przed badaniem warto więc unikać współżycia oraz stosowanie irygacji, oraz leków stosowanych dopochwowo. Ważnym jest również, by wykonywać cytologię w środkowej fazie cyklu. Unikajmy umawiania się na badanie zaraz po zakończeniu miesiączki.

Podsumowując, cytologia jako badanie powinna znajdować się na liście każdej kobiety. To jeden z najlepszych sposobów na dbanie o stan swojego zdrowia i minimalizowanie ryzyka rozwoju bardzo poważnych chorób, w tym nowotworów. Warto więc pamiętać o regularnym poddawaniu się temu badaniu.

Dziwne uczucie w pochwie – skąd się bierze

Wiele kobiet skarży się na dziwne uczucie w pochwie. Czego może być oznaką i czy należy dyskomfort ten, skonsultować z lekarzem?
Mrowienie i pieczenie w podbrzuszu lub/i pochwie to problem, z którym boryka się dużo kobiet. Utrudnia on normalne funkcjonowanie i sprawy seksualne. Przyczyny takiej dolegliwości, mogą być różne. Może to być zarówno reakcja na stosowaną antykoncepcję, jak i reakcja alergiczna na kosmetyki do higieny intymnej. Chorobą, która jest najczęstszą przyczyną dziwnego uczucia w pochwie jest grzybica, która wymaga leczenia ginekologicznego.

Choroby, które powodują dziwne uczucie w pochwie

Poniżej przedstawiamy listę chorób i objawów im towarzyszących, które mogą powodować różny, dziwny dyskomfort w okolicach intymnych.

Grzybica pochwy

Objawia się obrzękiem i zaczerwienieniem pochwy. Mogą pojawić się upławy wyglądem przypominające ser. Objawy te, nasilają się po stosunku i przed krwawieniem miesiączkowym.

Zapalenie pochwy

Kiedy flora bakteryjna pochwy zostanie zakłócona (np. po antybiotykoterapii), mogą w pochwie pojawić się drożdżaki, które powodują stan zapalny. Równie częstą dolegliwością co zapalenie pochwy jest waginoza bakteryjna, objawiająca się silnym swędzeniem, bólem i upławami o zielonym zabarwieniu oraz niemiłym zapachu ryby. Kolejną odmianą zapalenia pochwy jest dyzuria. Objawia się ona pieczeniem podczas oddawania moczu.

Choroby weneryczne

Dziwne uczucie w pochwie, mogą powodować także choroby weneryczne, takie jak:
– opryszczka
– rzeżączka
– chlamydioza
– brodawki
– rzęsistkowica
Choroby weneryczne charakteryzują się pieczeniem, obrzękiem i zaczerwienieniem pochwy. Sygnałem świadczącym o chorobie, są również upławy. Te o barwie zielonożółtej świadczą o rzęsistkowicy.

Zanikowe zapalenie pochwy

Niedobór estrogenów w organizmie kobiety może prowadzić do zmian atroficznych. Schorzenie to objawia się żółtymi upławami, pieczeniem, suchością pochwy i plamieniami.

Reakcja alergiczna

Reakcja alergiczna wprawdzie nie jest chorobą, ale warto tu o niej nadmienić, bowiem także powoduje dziwne uczucie w pochwie. Objawem, po którym możemy poznać, iż mamy uczulenie na dane wkładki higieniczne, tampony czy żel do higieny intymnej jest przede wszystkim zaczerwienienie pochwy i silne swędzenie. Reakcje alergiczne mogą także wywołać środki do prania czy preparaty do mycia ciała (np.mydło).

Reakcja na leki

Leki również mogą wywołać dziwne uczucie w pochwie, przede wszystkim te- zaburzające florę bakteryjną. W takim przypadku dochodzi do rozwoju pierwotniaków, wirusów czy drożdżaków, które często są powodem zapalenia pochwy.

Reakcja na antykoncepcje

Niektóre środki antykoncepcyjne, również mogą wywołać niekomfortowe uczucie w pochwie. Są to między innymi, tabletki antykoncepcyjne, pianki plemnikobójcze czy prezerwatywy. Kiedy występuje pieczenie oraz swędzenie pochwy po stosunku płciowym, może to być sygnałem, że doszło do zarażenia gronkowcami lub, bakteriami z rodziny paciorkowców. W takim przypadku leczeniu powinno poddać się oboje partnerów.
Podsumowując, dziwne uczucie w pochwie, może mieć błahe podłoże i może być łatwe do wyleczenia. Może jednak być sygnałem poważniejszej dolegliwości i może wymagać leczenia antybiotykami. Niemniej jednak zawsze warto pamiętać, iż samodzielne stawianie diagnozy, nie przyniesie pozytywnych rezultatów i wszelakie dolegliwości w sferach intymnych, koniecznie należy skonsultować z ginekologiem, który po przeprowadzeniu badań, wskaże odpowiednie leczenie.

Płodność i niepłodność u kobiet – jakie badania diagnostyczne należy wykonać

Dla wielu kobiet marzenie o posiadaniu dziecka jest niezwykle ważne. Kiedy więc decydują się na jego realizację a upragnione dwie kreski na teście ciążowym nie pokazują się zazwyczaj są załamane. Tymczasem nie wszystkie problemy z zajściem w ciążę muszą oznaczać niepłodność. Czasem mogą być to jedynie chwilowe problemy wywołane tak niepozornymi czynnikami, jak życie w stresie czy nieodpowiednia dieta. Aby wiedzieć, dlaczego zajście w ciążę jest utrudnione należy wykonać badania na płodność. Jakie? Podpowiadamy.

Lekarz zawsze zaczyna od wywiadu

Zanim opiekujący się tobą ginekolog podejmie decyzję o wykonaniu jakichkolwiek badań diagnostycznych z pewnością zacznie od szczegółowego wywiadu. Na problemy z zajściem w ciąże wpływać mogą bowiem różnego rodzaju choroby (również te przebyte w dzieciństwie), przyjmowane leki, a nawet styl życia. Warto więc być szczerym i odpowiadać zgodnie z prawdą. Dzięki temu znalezienie przyczyny twoich problemów będzie znacznie szybsze.

Badania obrazowe

To kolejny krok w diagnozowaniu problemów z płodnością. USG przezpochwowe, histerosalpingografia czy histeroskopia. Mogą bowiem powiedzieć naprawdę dużo o stanie zdrowia pacjentki. Lekarz sprawdza stan macicy, drożność jajowodów, wygląd endometrium. Monitoruje też czynność jajników. Dzięki temu jest w stanie wykryć wszelkie nieprawidłowości i zalecić odpowiednie, skuteczne leczenie. Czasem, jeśli to konieczne lekarz decyduje się na wykonanie badania laparoskopowego, które pomaga w diagnozie szczególnie w przypadku pacjentek po zabiegach chirurgicznych.

Badania hormonalne

Często zdarza się, że za problemami z płodnością stoją zmiany hormonalne w naszym organizmie. Nie zapominajmy, że to hormony mają ogromny wpływ na funkcjonowanie naszego układu rozrodczego. Jakie badania warto wykonać, aby mieć pewność, że wszystko jest w porządku? Przede wszystkim są to badania gonadotropin, które odpowiadają za prawidłową owulację oraz przebieg cyklu miesięcznego. Poza tym bada się także poziom steroidów płciowych oraz prolaktyny. Bardzo ważne jest również sprawdzenie poziomu hormonów tarczycy. Zaburzenia w pracy tego organu często skutkują bowiem problemami z płodnością.
Nie należy się bać badań hormonalnych. Wykonuje się je z próbki krwi – nie są więc męczące ani bolesne. Są również całkowicie bezpieczne.

Podsumowując, problemy z zajściem w ciążę mogą mieć różne przyczyny – od błahych po bardzo poważne. Warto o tym pamiętać i w porę udać się do lekarza. Tylko kompleksowa diagnostyka i późniejsze leczenie zwiększają bowiem szansę na zajście w ciążę i narodziny zdrowego dziecka.

Mrowienie w pochwie – możliwe przyczyny

Uczucie mrowienia lub pieczenia w pochwie to dość częsta dolegliwość spotykająca wiele kobiet. O czym może świadczyć? Z jakich powodów może się pojawić?

Ból i pieczenie, mrowienie w pochwie

Najczęściej spotykaną przyczyną takiej dolegliwości jest grzybica pochwy. Towarzyszą jej również świąd, zaczerwienienie i obrzęk pochwy. Dodatkowo, pojawiają się upławy o nieprzyjemnym zapachu i konsystencji sera. W takim przypadku, należy udać się do lekarza ginekologa, który zaleci odpowiednie leczenie grzybicy pochwy. Warto tu zaznaczyć iż dolegliwość tą, może spowodować wiele czynników takich jak, nie przestrzeganie odpowiedniej higieny osobistej, kąpiel w basenie, środki czystości lub kosmetyki i wiele innych. Niemniej jednak, jeśli podejrzewamy u siebie grzybicę pochwy, konieczna jest wizyta u lekarza.

Choroby weneryczne

Ból, mrowienie i pieczenie pochwy, mogą być także objawem choroby wenerycznej takiej jak: rzeżączka, chlamydioza, brodawki  lub opryszczka narządów płciowych, rzęsistkowica. Jeśli podejrzewamy u siebie jedną z tych chorób, istotnym jest obserwacja konsystencji, zapachu oraz barwy upławów. Rzęsistek daje objawy bólu i pieczenia pochwy a upławy są w kolorze żółtozielonym. Często towarzyszy tej chorobie zapalenie cewki moczowej co dodatkowo powoduje częste oddawanie moczu. Objaw ten jest także charakterystyczny w przypadku rzeżączki. Upławy w tym przypadku, mają barwę krwistą lub żółtą, natomiast w chorobie jaką jest chlamydia- upławy mają konsystencję śluzowo ropną.

Stan zapalny

Równie często co grzybica pochwy, spotykany jest  u kobiet stan zapalny miejsc intymnych. Powoduje go zaburzenie flory bakteryjnej np. po antybiotykoterapii. Dolegliwość ta, objawia się podrażnieniem skóry pochwy, zaczerwienieniem, szarymi czy zielonkawymi i wodnistymi upławami o nieprzyjemnym zapachu. Zapalenie pochwy mogą powodować również wirusy lub pierwotniaki. Stan zapalny pochwy może być wynikiem przebytej chemioterapii, naświetlań miednicy czy powstać może po chirurgicznym usunięciu przydatków.

Zanikowe zapalenie pochwy

Innym powodem mrowienia, bolesności pochwy, może być zanikowe zapalenie. Choroba ta, to zmiany nabłonka pochwy i często cierpią na nią kobiety w wieku przekwitania (czyli menopauzy). Wynika to ze zbyt małej ilości hormonów o nazwie estrogeny, w organizmie.

Ciąża

Ciąża oczywiście nie jest chorobą jednak mrowienie i pieczenie w pochwie, może być także jej objawem. Wynika to ze zmian hormonalnych w organizmie kobiety w ciąży a także ze zmiany Ph pochwy na zasadowe. Konsekwencją tego może być stan zapalny pochwy, które jeśli ma podłoże bakteriologiczne, może nawet doprowadzić do poronienia. Z tego powodu, jeśli kobieta w ciąży, zaobserwuje  u siebie nieprawidłowości w wyglądzie śluzu, mrowienie czy pieczenie w okolicach intymnych, natychmiast powinna udać się do lekarza ginekologa.

Reakcja alergiczna

Swędzenie, mrowienie w pochwie może być reakcją alergiczną na używane środki do higieny np. dezodoranty, mydło, zapachowe podpaski. Uczulenie mogą wywołać również środki do prania bielizny ( proszek czy płyn). Reakcja uczuleniowa, objawia się dodatkowo zaczerwienieniem pochwy.

Niezależnie, który powód mrowienia pochwy Cię spotkał, zawsze konieczna jest wizyta u lekarza ginekologa, który najlepiej zdiagnozuje i podejmie odpowiednie leczenie dolegliwości jaka Cię spotkała.

Co jest przyczyną pękających pięt?

Problem pękającego naskórka na piętach dotyczy wielu osób w różnym wieku. W jaki sposób mu zaradzić i co może być tego przyczyną? Czy pękanie pięt może oznaczać chorobę? Przyjrzyjmy się temu dyskomfortowi bliżej.

Przyczyny pękających pięt

1. Niepoprawna higiena skóry na piętach
Zapewne wiele osób pomyśli sobie o standardowym myciu pięt. Oczywiście jest to bardzo ważne, jednak nie o tę czynność chodzi. Nadmierny naskórek na piętach, najczęściej staramy się usunąć pumeksem, tarką do pięt czy żyletką. Taka czynność sprawia, iż naskórek, którego się pozbyliśmy, znacznie szybciej odrasta a do tego jest grubszy i coraz trudniejszy do zniwelowania. Co w takim przypadku powinniśmy zrobić? Zdecydowanie zrezygnować z nadmiernego usuwania skóry na piętach i systematycznie je nawilżać balsamem lub kremem.
2. Wrodzone predyspozycje do suchych pięt
Często przyczyną pękania pięt jest przesuszona skóra. Oczywiście istotne jest dla całego organizmu człowieka, aby pić odpowiednią ilość wody każdego dnia, jeśli jednak mamy predyspozycje genetyczne do przesuszania się skóry, również na piętach, nawet wypicie stu litrów wody dziennie- nie pomoże. W tym wypadku pomogą kremy i balsamy nawilżające skórę.
3. Odwodniony organizm
Pękająca skóra na piętach może być sygnałem, iż pijemy zbyt małą ilość wody i nie nawadniamy wystarczająco nasz organizm. Jak powszechnie wiadomo, spożywanie odpowiedniej ilości wody jest niezwykle istotne, a nie stosowanie się do tej zasady, może doprowadzić do odwodnienia.
5. Ciąża lub zbyt duża waga ciała
Na pękanie pięt może mieć także wpływ nieodpowiedni nacisk na nie podczas stania, chodzenia czy nawet siedzenia. Na dolegliwość tą, często skarżą się osoby z nadmierną tuszą lub w ciąży. Zbyt duży i nienależyty nacisk na pięty może powodować ich pękanie.
6. Lekarstwa
Niektóre leki, np. na rozrzedzenie krwi, mają także wpływ na pękanie pięt. Również nadmierne zażywanie aspiryny może się tym faktem objawiać.
7. Cukrzyca
Osoby cierpiące na cukrzycę, posiadają cienką i delikatną skórę, która narażona jest na przesuszenia i łatwe urazy. Z tego powodu, ważne jest, aby regularnie monitorować poziom cukru we krwi w przypadku, jeśli tylko zauważymy u siebie pękające pięty.
8. Zbyt mała ilość witaminy B5
Witamina ta, odgrywa ważną rolę w gojeniu się ran oraz ma wpływ na nasze włosy i skórę. Nie ma zatem się co dziwić, iż jej niedobór w organizmie skutkuje pękającą skórą, złym stanem włosów i cery. Witamina ta ma również wpływ na naszą witalność i podatność na bakterie i wirusy.
9. Zbyt małe i niewygodne obuwie
Zbyt małe obuwie powoduje obtarcia pięt i sprzyja ich pękaniu. To samo dotyczy niewygodnych butów, które często powodują złe krążenie w stopach i na odpowiedni docisk stóp do podłoża. To również może być przyczyną problemu pękających pięt.

Reasumując, przyczyn tejże dolegliwości może być wiele i tak naprawdę trudno jest udzielić uniwersalnej odpowiedzi na pytanie, co na pękające pięty?. Wszystko bowiem zależy jak długo i w jakim stopniu uskarżamy się na ten problem. Pamiętajmy także, iż dla prawidłowej diagnozy pękających pięt, konieczne jest badanie krwi i konsultacja lekarska.

Pękające naczynka na twarzy – jak temu zapobiegać

Problemem, na który często skarżą się kobiety są pękające naczynka na twarzy. Jak im zapobiegać? Co jest przyczyną ich powstawania?
Jest wiele przyczyn, które mogą powodować powstawanie „pajączków” na twarzy. Zjawisko to jest pękającymi naczynkami, które widać głównie na twarzy, ale pojawiają się też i na nogach. Pękające naczynka to malutkie wylewy pod skórą i świadczą o wrażliwości na gorącą i zimną temperaturę, choć nie zawsze.

Przyczyny cery naczynkowej

Innymi powodami, przez które mogą pojawić się „pajączki”, jest także nadciśnienie tętnicze, zaburzenia hormonalne, wrażliwa skóra, choroby układu pokarmowego, skłonność genetyczna i zaburzenia krążenia. Cera naczynkowa jest bardzo wrażliwa i delikatna. Na pękanie naczynek, mogą mieć wpływ nawet drobne rzeczy, takie jak: pikantne jedzenie, duży wysiłek fizyczny, wiatr, długi spacer podczas mrozu lub gorąca, korzystanie z sauny. Chodzenie w butach na wysokich obcasach, również niekorzystnie wpływa na kruche naczynka.

Cera naczynkowa a badania

W pierwszej kolejności powinniśmy się udać do lekarza rodzinnego, czyli internisty. On postawi wstępne rozpoznanie na podstawie współtowarzyszących pękającym naczynkom- objawów i skieruje nas na określone badania lub do specjalisty. Warto nie lekceważyć pękających naczynek, bowiem mogą one być przyczyną innych chorób.

Leczenie pękających naczynek

Jeśli lekarz wykluczy chorobowe przyczyny ich powstawania, problem zostaje uznany za kosmetyczny. W gabinetach estetyki kosmetycznej przypadłość tę usuwa się poprzez ablację laserową. Stosowana jest również jonofreza, termoliza czy kriochirurgia lub elektroliza. Pękające naczynka, niweluje również chirurg naczyniowy. Polega to na przeprowadzeniu zabiegu a rekonwalescencja jest zwykle długa i bolesna.
Istnieje również wiele domowych sposobów na pozbycie się pękniętych naczynek. Wymagają one jednak długiego stosowania, aby uzyskać efekty. Zanim jednak się nie zdecydujemy , zalecana jest konsultacja z lekarzem, aby ustalić przyczynę pojawiania się „pajączków”.